Artykuły
Wszystkie ť Muzyka
Epoka muzyki klasycznej
Autor: Andrzej KederMiniatury te mają różny charakter, stąd też różne tytuły utworów tego typu: bagatela, impromptu, intermezzo, elegia, humoreska, moment musical, barkarola; bardziej rozbudowane są takie formy jak ballada, rapsodia czy nokturn.
Z pieśni bezpośrednio wywodzą się fortepianowe Pieśni bez słów. Dalsze formy romantyzmu to: serenady i tańce (m.in. walce, polki, mazurki, galopy, ecossaises, wym. ekosez — tańce szkockie), z form dawniejszych wielkim powodzeniem cieszyły się wariacje, których układ przenikał również do muzyki kameralnej, do koncertów i muzyki orkiestrowej.
Typową formą dla romantyzmu stał się również popisowy koncert instrumentalny, głównie fortepianowy i skrzypcowy, natomiast zmniejszyło się zainteresowanie sonatami i muzyką kameralną. Obok kultywowanej nadal czteroczęściowej symfonii rodzą się nowe formy: symfonia programowa Berlioza, poemat symfoniczny Liszta, muzyka elektroniczna, dramat muzyczny Wagnera, wielka literatura fortepianowa Chopina, Schumanna i Liszta, wyzwolona ze schematów klasycznych (sonaty tych twórców nie są już właściwie sonatami w sensie klasycznym).
Statystyki arykułu:
Oglądany : 47 razy. Liczba słów. : 141